พินัยกรรมชีวิต สิทธิการตาย...เลือกได้

พินัยกรรมชีวิต สิทธิการตาย...เลือกได้
http://www.posttoday.com/lifestyle.php?id=47850พรนะภา

แนวคิดตอนใกล้จะตาย

คนจำนวนมากต้องการจากไปอย่างสงบ มีสติ ไม่ทรมานทั้งทางร่างกายและจิตใจ ต้องการจะเสียชีวิตที่บ้านในบรรยากาศที่สงบและอบอุ่นท่ามกลางหมู่ญาติมิตรที่คุ้นเคย ได้มีโอกาสสั่งเสีย ร่ำลา ขอขมาลาโทษกัน และไม่ต้องการความช่วยเหลือเพื่อยื้อชีวิต เช่น การเจาะคอใส่ท่อช่วยหายใจ การปั๊มหัวใจในกรณีที่สภาพร่างกายไม่ไหวแล้ว การใส่ท่อต่างๆ ตามร่างกายเพื่อให้อาหาร ดูแลการขับถ่าย ทั้งหมดทั้งปวงเพียงเพื่อยื้อสัญญาณชีพไว้ แต่ละเลยมิติทางจิตใจ ไม่ต้องการนอนอยู่ในห้องไอซียูจนสิ้นลมเพราะบรรยากาศในนั้นโดดเดี่ยว อ้างว้าง อยู่ท่ามกลางเครื่องมือทางการแพทย์และบุคคลที่ไม่คุ้นเคย
ดังนั้น การทำหนังสือแสดงเจตนาไว้ล่วงหน้า โดยระบุว่า เราปรารถนาที่จะจากไปอย่างไร เป็นอีกทางหนึ่งที่จะช่วยย้ำให้ญาติและครอบครัว บุคลากรทางการแพทย์ได้ทราบในเจตจำนงของเรา และเป็นแนวทางให้ทุกคนช่วยกันตอบสนองความต้องการสุดท้ายได้อย่างที่ตั้งใจ

พรนะภา หมื่นหาญ

พรนะภา

สิทธิการตาย

เพิ่งจะมีโอกาสได้อ่าน พ.ร.บ.สุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2550 ทั้งที่มีการประกาศบังคับใช้ไปตั้งแต่เดือนมีนาคมที่ผ่านมาแล้ว มีประเด็นหนึ่งในมาตรา 12 ที่น่าสนใจ ซึ่งกล่าวไว้ว่า

"บุคคลมีสิทธิทำหนังสือแสดงเจตนาไม่ประสงค์จะรับบริการสาธารณสุขที่เป็นไปเพียงเพื่อยืดการตายในวาระสุดท้ายของชีวิตตน หรือเพื่อยุติการทรมานจากการเจ็บป่วยได้

การดำเนินการตามหนังสือแสดงเจตนาตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่ กำหนดในกฎกระทรวง

เมื่อผู้ประกอบวิชาชีพด้านสาธารณสุขได้ปฏิบัติตามเจตนาของบุคคลตามวรรคหนึ่งแล้วมิให้ถือว่าการกระทำนั้นเป็นความผิดและให้พ้นจากความรับผิดทั้งปวง"

จะเห็นได้ว่ามาตรานี้ ทำให้เกิดสิทธิขึ้น 2 อย่างด้วยกัน คือ

1. สิทธิการตาย - เป็นเจตจำนงของผู้ป่วยเองโดยตรงที่จะตาย (อย่างมีศักดิ์ศรี?)
2. สิทธิที่จะฆ่า - ทำให้ผู้ประกอบวิชาชีพด้านสาธารณสุขเช่น แพทย์หรือพยาบาล สามารถละเว้นการรักษาพยาบาลผู้ป่วยโดยไม่ผิดกฎหมาย ("สิทธิที่จะฆ่า" ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงการกระทำให้ผู้ป่วยตาย หากไม่มีการให้คำจำกัดความของคำว่า "วาระสุดท้ายของชีวิต" ให้รัดกุม อาจเกิดผลกระทบรุนแรงตามมาคือการฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาหรือโดยประมาทก็เป็นได้)

...ส่วนความคิดเห็น ในโลกปัจจุบันโดยเฉพาะประเทศที่มีวิทยาการแพทย์และกฎหมายก้าวหน้าไปกว่าบ้านเรา จะมีแบบฟอร์มการรักษาพยาบาลซึ่งผู้ป่วยต้องกรอกไว้ เช่น เรื่องให้ความยินยอมรับการรักษาจากแพทย์ อีกทั้งยังต้องมีใบแสดงเจตจำนงที่ไม่ยอมรับการรักษาในกรณีที่ตกอยู่ในสภาพที่ป่วยเป็นโรคซึ่งหมดหนทางเยียวยาแล้ว แต่ในประเทศไทยเราเองนั้นพึ่งจะมีการให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ทำให้ในทางปฏิบัติยังไม่พบให้เห็น แต่ในความคิดของกระผมเองนั้นในการที่จะไม่ยอมรับการรักษาจาแพทย์ต่อนั้น จะต้องมีเส้นแบ่งที่ชัดเจนว่าถึงระดับใดที่จะปฏิเศษการรักษา และหากผู้ป่วยไม่สามารถรับรู้สิ่งต่างๆได้แล้วผู้ที่มีอำนาจในการตัดสินใจในการปฏิเศษการรักษาควรที่จะได้รับความยินยอมจากทุกคนไม่ว่าจะเป็นญาติพี่น้องหรือเพื่อนที่รู้จัก อย่างในต่างประเทศในการแต่งานจะต้องได้รับความยินยอมของทุกคนไม่มีใครคัดค้านหากมีใครคัดค้านก้ไม่สามารถสมรสกันได้

การกู้ยืม

กูยืมเงิน
๑. ความหมาย

การกู้ยืมเงินเป็นสัญญาอย่างหนึ่ง ซึ่งเกิดจากบุคคลใดบุคคลหนึ่งซึ่งเรียกว่า "ผู้กู้" มีความต้องการจะใช้เงิน แต่ตนเองมีเงินไม่พอ หรือไม่มี เงินไปขอกู้ยืมจากบุคคลอีกคนหนึ่ง เรียกว่า "ผู้ให้กู้" และผู้กู้ตกลงจะใช้คืน ภายในกำหนดเวลาใดเวลาหนึ่ง การกู้ยืมจะมีผลสมบูรณ์ก็ต่อเมื่อ มีการส่ง มอบเงินที่ยืมให้แก่ผู้ที่ให้ยืม ในการกู้ยืมนี้ผู้ให้กู้จะคิดดอกเบี้ยหรือไม่ก็ได้

ตัวอย่าง นายดำ ต้องการจะซื้อรถราคา ๑๕๐,๐๐๐ บาท แต่นายดำ ไม่มีเงิน นายดำจึงไปขอยืมเงินจากนายแดง โดยตกลงจะใช้คืนภายใน ๑ ปี นับตั้งแต่วันที่กู้ยืม ดังนั้นเมื่อครบกำหนด ๑ ปีแล้ว นายดำ (ผู้กู้) ต้องใช้ เงินคืนให้แก่นายแดง

๒. ดอกเบี้ย
ในการกู้ยืมเงินกันนี้ เพื่อป้องกันมิให้นายทุนบีบบังคับคนจน กฎหมายจึงได้กำหนดอัตราดอกเบี้ยขั้นสูงสุดที่ผู้ให้กู้สามารถเรียกได้ ว่าต้อง ไม่เกินร้อยละ ๑๕ ต่อปี คือร้อยละ ๑.๒๕ ต่อเดือน (เว้นแต่เป็นการกู้ยืม เงินจากบริษัทเงินทุนหรือธนาคาร ซึ่งสามารถเรียกดอกเบี้ยเกินอัตราดังกล่าว ได้ตาม พ.ร.บ. ดอกเบี้ยเงินให้กู้ยืมของสถาบันการเงิน) ถ้าเรียกดอกเบี้ย เกินอัตราดังกล่าวถือว่าข้อตกลงเรื่องดอกเบี้ยนั้นเป็นอันเสียไปทั้งหมด คือ ไม่ต้องมีการใช้ดอกเบี้ยกันเลยและผู้ให้กู้อาจมีความผิดทางอาญาฐานเรียก ดอกเบี้ยเกินอัตราด้วย คือ อาจต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน ๑ ปี หรือปรับ ไม่เกิน ๑,๐๐๐ บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ตาม พ.ร.บ. ห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา พ.ศ. ๒๔๗๕

ในกรณีการกู้ยืมเงินจากบริษัทเงินทุนหรือธนาคาร ซึ่งบริษัทเงินทุนหรือธนาคารมีสิทธิเรียกดอกเบี้ยจากผู้กู้ยืมได้เกินอัตราร้อยละ 15 ต่อปีนั้น เมื่อปรากฏว่าผู้กู้ยืมผิดนัดชำระหนี้แล้วบริษัทเงินทุนหรือธนาคารได้ดำเนินคดีกับผู้กู้ยืม หากผู้กู้ยืมต่อสู้คดีว่าดอกเบี้ยที่ผู้ให้กู้เรียกจากผู้กู้ในกรณีผู้กู้ผิดนัดไม่ชำระหนี้เป็นเบี้ยปรับที่กำหนดไว้สูงเกินไป ถ้าศาลเห็นด้วยว่าเป็นเบี้ยปรับและศาลเห็นสมควรศาลก็ลดลงได้ ตัวอย่างเช่น นาย ก. กู้ยืมเงินจากธนาคาร จำนวน 1,000,000 บาท อัตราดอกเบี้ยร้อยละ 11.75 ต่อปีหรือร้อยละ 16 ต่อปี ผู้กู้ตกลงผ่อนชำระต้นเงินและดอกเบี้ยคืนให้แก่ผู้ให้กู้ทุกเดือน เดือนละ 25,000 บาท หากผิดนัดชำระงวดใดงวดหนึ่งถือว่าผิดนัดชำระหนี้ทั้งหมด ผู้กู้ตกลงชำระดอกเบี้ยผิดนัดในอัตราร้อยละ 19 ต่อปี หรือในอัตราสูงสุดตามที่ธนาคารแห่งประเทศไทยประกาศกำหนดให้ ธนาคารพาณิชย์เรียกจากลูกค้าได้ ถ้าหากนาย ก. ผิดนัดชำระงวดใดงวดหนึ่ง ผล คือ นาย ก. ต้องจ่ายดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 19 ต่อปี ตามที่กำหนดไว้ในสัญญา เมื่อธนาคารฟ้องเรียกดอกเบี้ยจากนาย ก. อัตราร้อยละ 19 ต่อปี เช่นนี้ถ้าศาลเห็นว่าดอกเบี้ยระหว่างผิดนัดถือเป็นเบี้ยปรับ และหากศาลเห็นสมควรอาจลดลงได้ ซึ่งอาจกำหนดให้นาย ก. จ่ายให้แก่ธนาคารในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี หรือเกินกว่านี้ แต่ไม่ถึงร้อยละ 19 ต่อปี ตามที่กำหนดไว้ในสัญญาซึ่งต่างจากการกู้ยืมเงินจากบุคคลธรรมดา หากกำหนดอัตราดอกเบี้ยไว้ร้อยละ 15 ต่อปี ศาลจะใช้ดุลพินิจลดลงไม่ได้

๓. หลักฐานการกู้ยืม
ในการตกลงทำสัญญากู้ยืมเงินนั้น ถ้าหากว่ากู้ยืมกันเป็นจำนวนเงิน เล็กน้อยไม่เกิน ๕๐ บาท กฎหมายไม่ได้บังคับว่าต้องทำหลักฐานเป็นหนังสือ แสดงถึงการกู้ยืมหรือทำสัญญาไว้ต่อกัน เช่น ยืมเงิน ๒๐ บาท หรือ ๓๐ บาทแล้วเพียงแต่พูดจาตกลงกันก็พอ แต่ถ้าหากว่ากู้ยืมเป็นจำนวนเกินกว่า ๕๐ บาท ต้องทำหลักฐานแห่งการกู้ยืมเป็นหนังสือหรือทำ หนังสือสัญญากู้ ไว้ต่อกัน เพื่อจะได้ใช้เป็นหลักฐานในการฟ้องร้องบังคับคดีในกรณีที่ไม่ปฏิบัติตามสัญญา ในหลักฐานแห่งการกู้เป็นหนังสือดังกล่าวนี้ต้องมีข้อความแสดงว่าได้กู้ยืม เงินเป็นจำนวนเท่าใด มีกำหนดใช้คืนเมื่อใดและที่สำคัญจะต้องมีการลงลายมือชื่อผู้กู้
ตัวอย่าง หลักฐานการกู้ยืมเงิน
ข้าพเจ้า นายดำ ได้กู้ยืมเงินจากนายสมศักดิ์เป็นจำนวน ๓,๐๐๐ บาท (สามพันบาทถ้วน) เมื่อวันที่ ๒๗ มิถุนายน ๒๕๓๐ มีกำหนดใช้คืนภายใน ๑ ปี ดอกเบี้ยร้อยละ ๑๕ ต่อปี
ลงชื่อ ดำ ผู้กู้
หากว่าในขณะกู้ยืมเงินกันแต่มีการตกลงรับเอาสิ่งของแทนจำนวนเงิน ที่กู้ยืมกันนั้น ต้องคิดราคาของตลาดของสิ่งนั้นเป็นจำนวนเงินที่กู้จริง+ริงนั้น เช่น มีการตกลงกู้ยืมเงินกัน ๕๐๐ บาท แต่มีการตกลงให้รับข้าวสารแทน ๒ กระสอบ ซึ่งในขณะนั้นข้าวสารกระสอบละ ๑๕๐ บาท ดังนั้น เราถือว่า มีการกู้ยืมเงินกันจริงเพียง ๓๐๐ บาทเท่านั้น

๔. อายุความ
การฟ้องร้องเรียกเงินตามสัญญากู้จะต้องกระทำภายในกำหนดอายุ ความ ซึ่งกฎหมายกำหนดไว้ว่าจะต้องฟ้องภายใน ๑๐ ปีนับแต่วันที่ถึง กำหนดชำระเงินคืน
ตัวอย่าง แดง กู้ยืมเงิน ดำ เมื่อ ๒๗ มิถุนายน ๒๕๓๐ จำนวน ๑๐,๐๐๐ บาท เป็นเวลา ๑ ปี ดังนั้นหนี้รายนี้ถึงกำหนดในวันที่ ๒๗ มิถุนายน ๒๕๓๑ ผู้ให้กู้ต้องฟ้องเรียก เงินที่กู้ยืมคืน ภายใน ๒๗ มิถุนายน ๒๕๔๑

๕. ข้อควรระมัดระวังในการกู้ยืม

(๑) อย่าได้ลงลายมือชื่อในกระดาษเปล่าเป็นอันขาด
(๒) อย่าได้นำโฉนดไปให้เจ้าหนี้ยึดถือไว้เป็นประกัน
(๓) จะต้องนับเงินให้ถูกต้องครบถ้วนตามสัญญา
(๔) ผู้ยืมจะต้องเขียนจำนวนเงินเป็นตัวหนังสือด้วย
(๕) สัญญาที่กู้ต้องทำอย่างน้อย ๒ ฉบับ โดยให้ผู้กู้ยึดถือไว้ฉบับหนึ่ง และให้ผู้ให้กู้ยึดถือไว้อีกฉบับหนึ่ง
(๖) ในสัญญากู้ควรมีพยานฝ่ายผู้กู้ลงลายมือชื่อเป็นพยานอย่างน้อย ๑ คน

๖. ข้อปฏิบัติในการชำระเงิน
เมื่อผู้กู้นำเงินไปชำระไม่ว่าจะเป็นการชำระทั้งหมดหรือบางส่วนก็ตาม ผู้กู้ควรทำอย่างใดอย่างหนึ่งดังต่อไปนี้ มิฉะนั้นจะอ้างยันผู้ให้กู้ว่าชำระเงินกู้ ให้เขาคืนแล้วไม่ได้
สิ่งที่ผู้กู้ควรกระทำเมื่อชำระเงิน คือ

(๑) รับใบเสร็จรับเงินหรือหนังสือที่มีข้อความว่า ได้ชำระเงินที่กู้มาแล้วทั้งหมด หรือเพียงบางส่วนและมีลายเซ็นผู้ให้กู้กำกับไว้ด้วย
ตัวอย่าง ข้าพเจ้า นายสมศักดิ์ ร่ำรวยทรัพย์ ได้รับเงินคืนจากนายดำ เกิดมาก ผู้กู้เป็นจำนวน ๕,๐๐๐ บาท
ลงชื่อ สมศักดิ์ ร่ำรวยทรัพย์ ผู้ให้กู้
๒๗ มิถุนายน ๒๕๓๐

(๒) รับหนังสือสัญญากู้เงินที่ได้ทำไว้แก่ผู้ให้กู้นมาในกรณีที่ชำระเงินครบตามจำนวนเงินที่กู้

(๓) มีการบันทึกลงในสัญญากู้ว่าได้นำเงินมาชำระแล้วเท่าไรและให้ ผู้ให้กู้เซ็นชื่อกำกับไว้ ผู้ให้กู้ต้องเซ็นชื่อกำกับไว้ทุกครั้งที่มีการชำระเงิน จึงจะอ้างยันได้ว่าได้ชำระเงินไปแล้ว

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์

ข้อความเบื้องต้น

มาตรา 1 กฎหมายนี้ให้เรียกว่า ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
มาตรา 2 ให้ใช้ประมวลกฎหมายนี้ตั้งแต่วันที่ 1 เดือนมกราคม พระพุทธศักราช 2468 เป็นต้นไป
มาตรา 3 ตั้งแต่วันที่ใช้ประมวลกฎหมายนี้สืบไป ให้ยกเลิกบรรดากฎหมาย กฎ และข้อบังคับอื่น ๆ ในส่วนที่มีบัญญัติไว้แล้วในประมวลกฎหมายนี้หรือซึ่งแย้งกับบทแห่งประมวลกฎหมายนี้

บรรพ 1 หลักทั่วไป

ลักษณะ 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
ลักษณะ 2 บุคคล
หมวด 1 บุคคลธรรมดา
ส่วนที่ 1 สภาพบุคคล
ส่วนที่ 2 ความสามารถ
ส่วนที่ 3 ภูมิลำเนา
ส่วนที่ 4 สาบสูญ
หมวด 2 นิติบุคคล
ส่วนที่ 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
ส่วนที่ 2 สมาคม
ส่วนที่ 3 มูลนิธิ
ลักษณะ 3 ทรัพย์
ลักษณะ 4 นิติกรรม
หมวด 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
หมวด 2 การแสดงเจตนา
หมวด 3 โมฆะกรรมและโมฆียกรรม
หมวด 4 เงื่อนไขและเงื่อนเวลา
ลักษณะ 5 ระยะเวลา
ลักษณะ 6 อายุความ
หมวด 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
หมวด 2 กำหนดอายุความ

บรรพ 2 หนี้
ลักษณะ 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
หมวด 1วัตถุแห่งหนี้
หมวด 2 ผลแห่งหนี้
ส่วนที่ 1 การไม่ชำระหนี้
ส่วนที่ 2 รับช่วงสิทธิ
ส่วนที่ 3 การใช้สิทธิเรียกร้องของลูกหนี้
ส่วนที่ 4 เพิกถอนการฉ้อฉล
ส่วนที่ 5 สิทธิยึดหน่วง
ส่วนที่ 6 บุริมสิทธิ
1. บุริมสิทธิสามัญ
2. บุริมสิทธิพิเศษ
(ก) บุริมสิทธิเหนือสังหาริทรัพย์
(ข) บุริมสิทธิเหนืออสังหาริทรัพย์
3. ลำดับแห่งบุริมสิทธิ
4. ผลแห่งบุริมสิทธิ

หมวด 3 ลูกหนี้และเจ้าหนี้หลายคน
หมวด 4 โอนสิทธิเรียกร้อง
หมวด 5 ความระงับหนี้
ส่วนที่ 1 การชำระหนี้
ส่วนที่ 2 ปลดหนี้
ส่วนที่ 3 หักกลบลบหนี้
ส่วนที่ 4 แปลงหนี้ใหม่
ส่วนที่ 5 หนี้เกลื่อนกลืนกัน
ลักษณะ 2 สัญญา
หมวด 1 ก่อให้เกิดสัญญา
หมวด 2 ผลแห่งสัญญา
หมวด 3 มัดจำและกำหนดเบี้ยปรับ
หมวด 4 เลิกสัญญา
ลักษณะ 3 จัดการงานนอกสั่ง
ลักษณะ 4 ลาภมิควรได้
ลักษณะ 5 ละเมิด
หมวด 1 ความรับผิดเพื่อละเมิด
หมวด 2 ค่าสินไหมทดแทนเพื่อละเมิด
หมวด 3 นิรโทษกรรม

บรรพ 3 เอกเทศสัญญา

ลักษณะ 1 ซื้อขาย
หมวด 1 สภาพและหลักสำคัญของสัญญาซื้อขาย
ส่วนที่ 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
ส่วนที่ 2 การโอนกรรมสิทธิ์
หมวด 2 หน้าที่และความรับผิดของผู้ขาย
ส่วนที่ 1 การส่งมอบ
ส่วนที่ 2 ความรับผิดเพื่อชำรุดบกพร่อง
ส่วนที่ 3 ความรับผิดในการรอนสิทธิ
หมวด 3 หน้าที่ของผู้ซื้อ
หมวด 4 การซื้อขายเฉพาะบางอย่าง
ส่วนที่ 1 ขายฝาก
ส่วนที่ 2 ขายตามตัวอย่าง ขายตามคำพรรณนา ขายเผื่อชอบ
ส่วนที่ 3 ขายทอดตลาด
ลักษณะ 2 แลกเปลี่ยน
ลักษณะ 3 ให้
ลักษณะ 4 เช่าทรัพย์
หมวด 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
หมวด 2 หน้าที่และความรับผิดของผู้ให้เช่า
หมวด 3 หน้าที่และความรับผิดของผู้เช่า
หมวด 4 ความระงับแห่งสัญญาเช่า
ลักษณะ 5 เช่าซื้อ
ลักษณะ 6 จ้างแรงงาน
ลักษณะ 7 จ้างทำของ
ลักษณะ 8 รับขน
หมวด 1 รับขนของ
หมวด 2 รับขนคนโดยสาร
ลักษณะ 9 ยืม
หมวด 1 ยืมใช้คงรูป
หมวด 2 ยืมใช้สิ้นเปลือง
ลักษณะ 10 ฝากทรัพย์
หมวด 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
หมวด 2 วิธีเฉพาะการฝากเงิน
หมวด 3 วิธีเฉพาะสำหรับเจ้าสำนักโรงแรม
ลักษณะ 11 ค้ำประกัน
หมวด 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
หมวด 2 ผลก่อนชำระหนี้
หมวด 3 ผลภายหลังชำระหนี้
หมวด 4 ความระงับสิ้นไปแห่งการค้ำประกัน
ลักษณะ 12 จำนอง
หมวด 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
หมวด 2 สิทธิจำนองครอบเพียงใด
หมวด 3 สิทธิและหน้าที่ของผู้รับจำนองและผู้จำนอง
หมวด 4 การบังคับจำนอง
หมวด 5 สิทธิและหน้าที่ของผู้รับโอนทรัพย์สินซึ่งจำนอง
หมวด 6 ความระงับสิ้นไปแห่งสัญญาจำนอง
ลักษณะ 13 จำนำ
หมวด 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
หมวด 2 สิทธิและหน้าที่ของผู้จำนำและผู้รับจำนำ
หมวด 3 การบังคับจำนำ
หมวด 4 ความระงับสิ้นไปแห่งการจำนำ
ลักษณะ 14 เก็บของในคลังสินค้า
หมวด 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
หมวด 2 ใบรับของคลังสินค้าและประทวนสินค้า
ลักษณะ 15 ตัวแทน
หมวด 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
หมวด 2 หน้าที่และความรับผิดของตัวแทนต่อตัวการ
หมวด 3 หน้าที่และความรับผิดของตัวการต่อตัวแทน
หมวด 4 ความรับผิดของตัวการและตัวแทนต่อบุคคลภายนอก
หมวด 5 ความระงับสิ้นไปแห่งสัญญาตัวแทน
หมวด 6 ตัวแทนค้าต่าง
ลักษณะ 16 นายหน้า
ลักษณะ 17 ประนีประนอมยอมความ
ลักษณะ 18 การพนัน และขันต่อ
ลักษณะ 19 บัญชีเดินสะพัด
ลักษณะ 20 ประกันภัย
หมวด 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
หมวด 2 ประกันวินาศภัย
ส่วนที่ 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
ส่วนที่ 2 วิธีเฉพาะการประกันภัยในการรับขน
ส่วนที่ 3 ประกันภัยค้ำจุน
หมวด 3 ประกันชีวิต
ลักษณะ 21 ตั๋วเงิน
หมวด 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
หมวด 2 ตั๋วแลกเงิน
ส่วนที่ 1 การออกและสลักหลังตั๋วแลกเงิน
ส่วนที่ 2 การรับรอง
ส่วนที่ 3 อาวัล
ส่วนที่ 4 การใช้เงิน
ส่วนที่ 5 การสอดเข้าแก้หน้า
ส่วนที่ 6 สิทธิไล่เบี้ยเพราะเขาไม่รับรองหรือไม่ใช้เงิน
ส่วนที่ 7 ตั๋วแลกเงินเป็นสำรับ
หมวด 3 ตั๋วสัญญาใช้เงิน
หมวด 4 เช็ค
หมวด 5 อายุความ
หมวด 6 ตั๋วเงินปลอม ตั๋วเงินถูกลัก และตั๋วเงินหาย
ลักษณะ 22 หุ้นส่วนและบริษัท
หมวด 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
หมวด 2 ห้างหุ้นส่วนสามัญ
ส่วนที่ 1 บทวิเคราะห์
ส่วนที่ 2 ความเกี่ยวพันระหว่างผู้เป็นหุ้นส่วนด้วยกันเอง
ส่วนที่ 3 ความเกี่ยวพันระหว่างผู้เป็นหุ้นส่วนกับบุคคลภายนอก
ส่วนที่ 4 การเลิกและชำระบัญชีห้างหุ้นส่วนสามัญ
ส่วนที่ 5 การจดทะเบียนห้างหุ้นส่วนสามัญ
ส่วนที่ 6 การควบห้างหุ้นส่วนจดทะเบียน
หมวด 3 หุ้นส่วนส่วนจำกัด
หมวด 4 บริษัทจำกัด
ส่วนที่ 1 สภาพและการตั้งบริษัทจำกัด
ส่วนที่ 2 หุ้นและผู้ถือหุ้น
ส่วนที่ 3วิธีจัดการบริษัทจำกัด

ส่วนที่ 4 การสอบบัญชี
ส่วนที่ 5 การตรวจ
ส่วนที่ 6 การเพิ่มทุนและลดทุน
ส่วนที่ 7 หุ้นกู้
ส่วนที่ 8 เลิกบริษัทจำกัด
ส่วนที่ 9 การควบบริษัทจำกัดเข้ากัน
ส่วนที่ 10 หนังสือบอกกล่าว
ส่วนที่ 11 การถอนทะเบียนบริษัทร้าง

หมวด 5 การชำระบัญชีห้างหุ้นส่วนจดทะเบียน ห้างหุ้นส่วนจำกัด และบริษัทจำกัด
ลักษณะ 23สมาคม

บรรพ 4 ทรัพย์สิน

ลักษณะ 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
ลักษณะ 2 กรรมสิทธิ์
หมวด 1 การได้มาซึ่งกรรมสิทธิ์
หมวด 2 แดนแห่งกรรมสิทธิ์ และการใช้กรรมสิทธิ์
หมวด 3 กรรมสิทธิ์รวมลักษณะ 3 ครอบครองลักษณะ 4 ภารจำยอมลักษณะ 5 อาศัยลักษณะ 6 สิทธิเหนือพื้นดินลักษณะ 7 สิทธิเก็บกินลักษณะ 8 ภารติดพันในอสังหาริมทรัพย์

บรรพ 5 ครอบครัว

ลักษณะ 1 การสมรส
หมวด 1 การหมั้น
หมวด 2 เงื่อนไขแห่งการสมรส
หมวด 3 ความสัมพันธ์ระหว่างสามีภริยา
หมวด 4 ทรัพย์สินระหว่างสามีภริยา
หมวด 5 ความเป็นโมฆะของการสมรส
หมวด 6 การสิ้นสุดแห่งการสมรส
ลักษณะ 2 บิดามารดากับบุตร
หมวด 1 บิดามารดา
หมวด 2 สิทธิและหน้าที่ของบิดามารดาและบุตร
หมวด 3 ความปกครอง
หมวด 4 บุตรบุญธรรม
ลักษณะ 3 ค่าอุปการะเลี้ยงดู

บรรพ 6 มรดก

ลักษณะ 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
หมวด 1 การตกทอดแห่งทรัพย์มรดก
หมวด 2 การเป็นทายาท
หมวด 3 การตัดมิให้รับมรดก
หมวด 4 การสละมรดกและอื่นๆ
ลักษณะ 2 สิทธิโดยธรมในการรับมรดก
หมวด 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
หมวด 2 การแบ่งทรัพย์มรดกระหว่างทายาทโดยธรรมในลำดับและชั้นต่างๆ
หมวด 3 การแบ่งส่วนมรดกของทายาทโดยธรรมในลำดับและชั้นต่างๆ
ส่วนที่ 1 ญาติ
ส่วนที่ 2 คู่สมรส
หมวด 4 การรับมรดกแทนที่กัน
ลักษณะ 3 พินัยกรรม
หมวด 1 บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
หมวด 2 แบบพินัยกรรม
หมวด 3 ผลและการตีความแห่งพินัยกรรม
หมวด 4 พินัยกรรมที่ตั้งผู้ปกครองทรัพย์
หมวด 5การเพิกถอนและการตกไปแห่งพินัยกรรมหรือข้อกำหนดพินัยกรรม
หมวด 6 ความเสียเปล่าแห่งพินัยกรรมหรือ ข้อกำหนดพินัยกรรม
ลักษณะ 4วิธีจัดการและปันทรัพย์มรดก
หมวด 1 ผู้จัดการมรดก
หมวด 2 การรวบรวมจำหน่ายทรัพย์มรดกเป็นตัวเงิน และการชำระหนี้กับแบ่งปันทรัพย์มรดก
หมวด 3 การแบ่งมรดก
ลักษณะ 5 มรดกที่ไม่มีผู้รับ
ลักษณะ 6 อายุความ